کاوی لئونارد فقط با آن زندگی می کند

یک بازی پلی آف NBA که از نزدیک مورد بحث قرار گرفته است ، یک دستگاه جنون است. هر گردش مالی یک ضرب و شتم در سراسر مغز است ، هر نوع آزاد از دست رفته یک جوش بر روی روح. هر ثانیه از زمان بازی که می گذرد به گونه ای طراحی شده است که محتویات روده شما را نزدیکتر و نزدیکتر به لبه گلو شما نزدیک کند. اگر این همان چیزی است که احساس می کنید آن را تماشا کنید ، نمی توانم تصور کنم که باید در دادگاه چگونه باشد.

هیچ یک از این موارد در مورد کاوی لئونارد صدق نمی کند. علی رغم نزدیکی او به این عمل ، من بیشتر از بازی دوشنبه شب بازی 2 را بین ناگت ها و کلیپرز گذراندم و آرزو می کردم که بتوانم با او مکان هایی را تجارت کنم. حتی هنگامی که او توپ را در دستان خود داشت و زیر یک دقیقه باقی مانده بود ، خود را آماده کرد تا در پیروزی 105-102 LA ، شلیک تصمیم گیری را بگیرد ، تصور اینکه کسی ، در هر کجا ، بیشتر در آرامش از کاوی لئونارد باشد ، غیرممکن بود.

لئونارد به آخرین شوت ضربه زد ، البته دقیقاً مثل او تقریباً تمام تلاشهای قبلی خود را انجام داد. او شش شوت اول خود را برای شروع بازی انجام داد ، یکی را از دست داد و سپس شش بعدی خود را ساخت. هنگامی که همه چیز به پایان رسید ، او در 15 تیراندازی 15 از 19 39 امتیاز کسب کرده بود ، فقط یک بار توپ را به دست آورد و به هر پنج ضربه آزاد خود رسید.

این اعداد خودشان تجلی این است که چگونه لئونارد خود را از طریق بازی انجام داد ، که به عنوان یک قایق با زحمت از طریق یک اسکال قایقرانی می کرد. هر آنچه در اطراف لئونارد اتفاق می افتد هرج و مرج بود و خارج از تلاش او این یک بازی بود که با اشتباهات ، فرصت های از دست رفته و فشار عصبی که به طور معمول بازیکنان را در هر دو تیم تحت الشعاع قرار می داد ، تعریف می شد. لئونارد یکی از تنها دو کلیپ بود که بیش از 43 درصد از زمین شلیک کرد. ناگت ها هشت پرتاب آزاد را از دست داد و توپ را بیش از 20 بار چرخاند. و حتی نیکولا جوکیچ ، ثابت ترین دست آنجا ، زیر امواج رفت. او با 26-12-10 به پایان رسید ، اما او همچنین چهار پرتاب آزاد را از دست داد و هفت گردش مالی را مرتکب شد. هر دو تیم بازی را در حالت ناامیدی و آشفتگی کامل گذراندند و هر بازی ، خوب یا بد ، فقط برای افزایش شدت خدمت می کرد.

همه اینها در اطراف لئونارد اتفاق می افتاد ، اما هیچ یک از این موارد برای او اتفاق نمی افتاد. در حالی که هر کس دیگری با اعصاب خود در معرض بازی بود ، به نظر می رسید که لئونارد در حالت بی تفاوتی در این بازی حرکت می کند. شاید بهترین کلمه باشد ، بی حس، برای توصیف بازی لئونارد. هنگامی که او در بهترین حالت بازی می کند ، هرگز به نظر نمی رسد که نه بازیکن دیگر در زمین چه کاری انجام می دهند ، زیرا هیچ چیز نمی تواند از رسیدن لئونارد به محل خود جلوگیری کند و برای دو امتیاز دیگر از یک بلوز خط درایو دور شود. دیشب احساس می کرد که هارون گوردون می تواند به پشت لئونارد برسد در حالی که کریستین براون خودش را به دور مچ پا گره می زد ، و لئونارد هنوز هم به آرنج می رسید و برای یک پاور 15 پا بلند می شد.

وقتی لئونارد اینگونه بازی می کند ، سخت نیست که در مورد هر کاری که انجام داد و قبلاً نیامده است فکر کنید. 11 سال از آن گذشته است که او اولین عنوان خود را با اسپورز کسب کرد و شش نفر از دومین حضور خود با رپتورز. فصول از آن زمان بسیار ناامید شده است-شکل گیری و انحلال یک تیم فوق العاده ، یک جبهه از مصدومیت های فصلی-که برای لئونارد آسان است که به دنبال هر فصل NBA باشد. این زندگی برای یک 33 ساله است که برای او 50 بازی یک دستاورد است ، اما هنوز یک بازیکن برتر NBA در بین آن شانه های بزرگ او قرار دارد و شبهایی که او دوباره به زندگی ما شناور می شود ، نباید به عنوان اعطا شود.

در طول کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی ، از لئونارد خواسته شد که چند بار گذشته را در نظر بگیرد. خبرنگاران از او پرسیدند که آیا او تجربیات قبلی پلی آف خود را برای انجام بازی هایی از این دست جلب می کند ، اگر این بهترین چیزی است که او در سالها از نظر جسمی احساس می شود ، و اگر او رشد کرده است تا بازیکن بهتری نسبت به فصول قبلی داشته باشد. هر بار ، لئونارد این سؤال را از بین می برد و تصمیم می گرفت فقط روی حال متمرکز شود. وی گفت: “این یک روز متفاوت است. من نمی خواهم مثل گذشته بازی کنم. من می توانم بهتر بازی کنم ، می توانم بدتر بازی کنم ، مهم نیست. من فقط روی آن تمرکز کردم.” “این یک تیم متفاوت در هر موقعیت و بازی است. من فقط آنچه را که در مقابل من است و بازی می کنم سخت می گیرم ، و همانطور که گفتم سرگرم کننده و فقط با نتایج زندگی می کنم.”