دوستان نیکولا جوکیچ وقتی بیشتر به آنها احتیاج داشتند نشان دادند

از فاصله مناسب در نظر گرفته می شود ، هیچ چیز قابل توجه در مورد ناگت های دنور که در سری اول خود در برابر لس آنجلس کلیپرز حاکم است ، قابل توجه نیست. سریال یکنواخت همسان سرانجام در جهت تیم با مزیت دادگاه خانگی شکست. تیم با بهترین بازیکن این سریال برنده آن شد. Clippers پس از صرف مقدار زیادی از انرژی جسمی و روحی برای جلوگیری از حذف در بازی 6 ، در طول بازی 7 به طرز چشمگیری به نظر می رسید. با این حال ، سرگرم کننده تماشای ورزش فقط در مشاهده نتایج نیست. این در احساس بافت هر لحظه است که منجر به نتیجه می شود. این در تمام داستانهای کوچک است که در طول یک سری هفت بازی در مورد بازیکنان و تیم ها گفته می شود.

با ورود به این سریال ، داستان فصل Nuggets یکی از Angst بود. این تیم ثابت کرد که چقدر یک فصل 50 برنده ناامید کننده می تواند احساس کند ، و شلیک پایان فصل سرمربی مایکل مالون و مدیر کل کالوین بوث ، شیوه ای برای پذیرش این بود که یک سمیت غیرقابل تحمل کل سازمان را آلوده کرده است. بدون هیچ تقصیری از خودش ، منبع این همه اضطراب نیکولا جوکیچ بود. Booth و Malone به دلیل عدم توانایی در توافق در مورد چگونگی ساخت یک فهرست برنده در اطراف بهترین بازیکن جهان ، حق رای دادن را به جناح های متخاصم تقسیم کردند. هر از دست دادن و کشش بازی بی جان دقیقاً به دلیل اینکه چقدر یک فصل فردی جوکیک داشت ، بسیار بد بود. همه اجازه می دادند که قله های بزرگ را پایین بیاورد ، و همه از این امر وحشتناک بودند.

من اغلب فکر کرده ام که ناگت ها وقت زیادی را صرف صحبت کردن و فکر کردن در مورد عظمت جوکیچ می کنند. در طول این فصل ، بهترین کار حرفه ای جوکیک ، هم تیمی های وی دائماً سؤال می شدند که چه احساسی دارد با کسی که بسیار با استعداد است بازی کند. پاسخ هایی که آنها تقریباً به نظر می رسند مقصر هستند. آنها در مورد چگونگی ویژه جوکیک صحبت می کنند و بازی با او چه فرصتی نادر است و چقدر فکر می کنند در مورد عدم هدر رفتن زمانی که با او داده شده اند ، فکر نمی کنند. آنها به وضوح وزن انتظاراتی را که استعداد جوکیچ به طور طبیعی تولید می کند ، احساس می کردند. پس از مدتی احساس کرد که تصور داخلی تیم از خودش نامتوازن بود. در اینجا شما Jokic داشتید ، بازیکن مناسبی که یک فصل عالی داشت ، و در آنجا هم تیمی های Bozo خود را داشتید ، و سعی می کردند همه چیز ممکن را برای جلوگیری از ناامید کردن او انجام دهند.

هیچ چیز داستانی مانند بازی 7 را تغییر نمی دهد ، و شنبه شب ناگت ها راهی جدید برای فکر کردن در مورد خود پیدا کردند. آنها کاری را انجام دادند که 88 بازی قبلی به عنوان غیرممکن شناخته می شدند-آنها کلیپرز را 120-101 منفجر کردند ، در حالی که جوکیچ از بین رفت. جوکیچ یکی از شش ناگت بود که در دو رقم به ثمر رساند ، و در حالی که خط آمار 16-10-8 او در کنار آنهایی که توسط هم تیمی های خود تولید شده است ، متناسب است ، او احتمالاً لیاقت کمترین میزان اعتبار را برای این برد دارد. جوکیچ شش شوت از هفت شوت اول خود را از دست داد و با پیروزی تقریباً از بازی ، نیمه دوم رستاخیز خود را تضعیف کرد. جوکیچ بیش از یک دقیقه یک دقیقه در پایان سه ماهه سوم ، سه خطای مرتکب شد و خود را با پنج نفر به نیمکت فرستاد. ناگت ها در آن زمان 89-62 بودند ، اما حس ترسناک اجتناب ناپذیر بود. تیمی که هر زمان که جوکیک از زمین خارج می شود به بدترین لباس لیگ تبدیل می شود و در حال حاضر چندین گل بزرگ را در این سریال منفجر کرده بود ، اکنون مجبور شد به تنهایی در پایان یک بازی نزدیک حرکت کند.

آنها جهنم را از آن دور کردند. در طی چند دقیقه ، صدرنشینی تا 35 بود و تا زمانی که جوکیچ دوباره وارد بازی شد ، فقط برای لذت بردن از برخی از زباله ها با اسکراب ها بود. این برد نشان دهنده علامت آب زیاد فصل Nuggets بود و متعلق به Jokic نبود. این متعلق به 21 امتیاز کریستین براون و سه امتیاز سه امتیاز بود. این متعلق به کوچه معکوس آرون گوردون ، یک غوطه وری مسلح مایکل پورتر جونیور و دفاع دیوانه کننده پیتون واتسون بود. متعلق به راسل لعنتی وستبروک بود.

وستبروک بازی را با 16 امتیاز ، پنج پاس گل ، پنج ریباند و پنج دزدی به پایان رساند. این بهترین بازی او در لباس ناگتز بود ، و نه به این دلیل که او متفاوت از آنچه در برخی از لحظات کابوس بیشتر فصل بازی می کرد بازی کرد. همه در این مرحله معامله با وستبروک را می دانند: او قصد دارد هر بازی را به همان اندازه شدید و با اطمینان انجام دهد تا ممکن است ، و اینکه آیا این تلاش موفقیت هیجان انگیز ایجاد می کند یا ناامیدی خردکننده در برخی دیگر از خدا به عهده برخی از خداست. خود وستبروک این مسئله را بهتر از هر کسی می داند. وی پس از بازی به خبرنگاران گفت: “توانایی من برای داشتن نیروی طبیعت روی زمین همان چیزی است که من به آن افتخار می کنم.” “بنابراین هرچه به نظر برسد ، ممکن است گردش مالی باشد ، ممکن است یک شلیک از دست رفته باشد ، اما ممکن است یک دزدی باشد ، شاید یک غوطه وری ، شاید یک سه دست رفته ، شاید یک سه ساخته شده باشد. این همه اینها خواهد بود.

بنابراین ، چقدر مناسب است که برجسته این بازی وستبروک در حال سرقت است و توپ را در انتهای دیگر قرار می دهد تا ناگت ها را با 107-76 با فاصله کمتر از هفت دقیقه باقی بماند ، و سپس عمداً روی لبه آویزان شود تا اینکه او یک فنی پیدا کند:

Nuggets اکنون در دور دوم به بازی تندر اوکلاهما سیتی حرکت می کند ، جایی که احتمالاً آنها به غذا تبدیل می شوند. اما نتیجه آن سریال در نهایت برای این تیم اهمیت کمتری خواهد داشت تا اینکه چگونه آنها به آن رسیدند – نه به عنوان مجموعه ای از افراد زیرگیر مضطرب که توسط قهرمان خود کمی بیشتر از این مسیر حرکت می کنند ، بلکه به عنوان یک تیم هستند.